Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρήγας Φεραίος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρήγας Φεραίος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Θούριος ~ ἤτοι Ὁρμητικὸς Πατριωτικὸς Ὕμνος πρῶτος, εἰς τὸν ἦχον, ~ MIA ΠΡΟΣΤΑΓΗ ΜΕΓΑΛΗ Συγγραφέας ~ Ρήγας Φεραίος ~ 1797

 

Ὡς πότε παλικάρια νὰ ζοῦμεν στὰ στενά,
Μονάχοι σὰ λιοντάρια, σταὶς ράχαις στὰ βουνά;
Σπηλιαὶς νὰ κατοικοῦμεν, νὰ βλέπωμεν κλαδιά,
Νὰ φεύγωμ΄ ἀπ΄ τὸν Κόσμον, γιὰ τὴν πικρὴ σκλαβιά.
Νὰ χάνωμεν ἀδέλφια, Πατρίδα, καὶ Γονεῖς,
Τοὺς φίλους, τὰ παιδιά μας, κι΄ ὅλους τοὺς συγγενεῖς.
Καλλιῶναι μίας ὥρας ἐλεύθερη ζωή,
Παρὰ σαράντα χρόνοι σκλαβιά, καὶ φυλακή.
Τί σ΄ ὠφελεῖ ἂν ζήσης, καὶ εἶσαι στὴ σκλαβιά,
Στοχάσου πὼς σὲ ψένουν καθ΄ ὤραν στὴ φωτιά.
Βεζύρης, Δραγουμάνος, Ἀφέντης κι΄ ἂν σταθῆς,
Ὁ Τύραννος ἀδίκως, σὲ κάμει νὰ χαθῆς.
Δουλεύεις ὂλ΄ ἡμέρα, σὲ ὅ,τι κι΄ ἂν σοὶ πῆ,
Κι΄ αὐτὸς πασχίζει πάλιν, τὸ αἷμα σου νὰ πιῆ.
Ὁ Σοῦτζος, κι΄ ὁ Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής,
Γγίκας, καὶ Μαυρογένης, καθρέπτης, εἶν΄ νὰ ἰδῆς.
Ἀνδρεῖοι Καπετάνοι, Παπάδες, λαϊκοί,
Σκοτώθηκαν κι΄ Ἀγάδες, μὲ ἄδικον σπαθί.
Κι΄ ἀμέτρητ΄ ἄλλοι τόσοι, καὶ Τοῦρκοι, καὶ Ρωμιοί,
Ζωήν, καὶ πλοῦτον χάνουν, χωρὶς καμμιὰ ΄φορμή.
Ἐλᾶτε μ΄ ἕναν ζῆλον, σὲ τοῦτον τὸν καιρόν,
Νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκον, ἐπάνω στὸν Σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, μὲ πατριωτισμόν,
Νὰ βάλλωμεν εἰς ὅλα, νὰ δίδουν ὁρισμόν.
Οἱ νόμοι νάν΄ ὁ πρῶτος, καὶ μόνος ὁδηγός,
Καὶ τῆς πατρίδος ἕνας, νὰ γένη Ἀρχηγός.
Γιατί κ΄ ἡ ἀναρχία, ὁμοιάζει τὴν σκλαβιά,
Νὰ ζοῦμε σὰ θηρία, εἶν΄ πλιὸ σκληρὴ φωτιά.
Καὶ τότε μὲ τὰ χέρια, ψηλὰ στὸν Οὐρανόν,
Ἂς ποῦμ΄ ἀπ΄ τὴν καρδιά μας, ἐτοῦτα στὸν Θεόν.

Ἐδῶ σηκώνονται οἱ Πατριῶται ὀρθοί,
καὶ ὑψώνοντες τὰς χεῖρας πρὸς τὸν Οὐρανόν, κάμνουν τὸν ὅρκον.
Ὅρκος κατὰ τῆς Τυραννίας, καὶ τῆς ἀναρχίας.

Ὢ Βασιλεῖ τοῦ Κόσμου, ὁρκίζομαι σὲ σέ,
Στὴν γνώμην τῶν τυράννων, νὰ μὴν ἐλθῶ ποτέ.
Μήτε νὰ τοὺς δουλεύσω, μήτε νὰ πλανηθῶ,
εἰς τὰ ταξίματά τους, γιὰ νὰ παραδοθῶ.
Ἐν ὄσῳ ζῶ στὸν Κόσμον, ὁ μόνος μου σκοπός,
Γιὰ νὰ τοὺς ἀφανίσω, θὲ νάναι σταθερός.
Πιστὸς εἰς τὴν Πατρίδα, συντρίβω τὸν ζυγόν,
Ἀχώριστος γιὰ νᾶμαι, ὑπὸ τὸν Στρατηγόν.
Κι΄ ἂν παραβῶ τὸν ὅρκον, νὰ στράψ΄ ὁ Οὐρανός,
Καὶ νὰ μὲ κατακάψη, νὰ γένω σὰν καπνός.

Τέλος τοῦ Ὅρκου.

Σ΄ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι, καὶ Νότον καὶ Βοριά,
Γιὰ τὴν Πατρίδα ὅλοι, νάχωμεν μία καρδιά.
Στὴν πίστιν τοῦ καθ΄ ἕνας, ἐλεύθερος νὰ ζῆ,
Στὴν δόξαν τοῦ πολέμου, νὰ τρέξωμεν μαζύ.
Βουλγάροι, κι΄ Ἀρβανῆτες, Ἀρμένοι καὶ Ρωμιοί,
Ἀράπιδες, καὶ ἄσπροι, μὲ μία κοινὴ ὁρμή.
Γιὰ τὴν ἐλευθερίαν, νὰ ζώσωμεν σπαθί,
Πῶς εἶμασθ΄ ἀντρειωμένοι, παντοῦ νὰ ξακουσθῇ.
Ὂσ΄ ἀπ΄ τὴν τυραννίαν, πῆγαν στὴ ξενητιά,
Στὸν τόπον τοῦ καθ΄ ἕνας, ἂς ἔλθη τώρα πιά.
Καὶ ὅσοι τοῦ πολέμου, τὴν τέχνην ἀγροικοῦν,
Ἐδῶ ἂς τρέξουν ὅλοι, τυράννους νὰ νικοῦν.
Η Ρούμελη τοὺς κράζει, μ΄ ἀγκάλαις ἀνοιχταίς,
Τοὺς δίδει βίο, καὶ τόπον, ἀξίαις καὶ τιμαίς.
Ὡς πότ΄ Ὀφφικιάλος, σὲ ξένους Βασιλεῖς.
Ἔλα νὰ γένης στύλος, δικῆς σου τῆς φυλῆς.
Κάλλιο γιὰ τὴν Πατρίδα, κανένας νὰ χαθῇ,
Ἢ νὰ κρεμάσῃ φούντα, γιὰ ξένον στὸ σπαθί.
Καὶ ὅσοι προσκυνήσουν, δὲν εἶναι πλιὸ ἐχθροί,
Ἀδέλφια μας θὰ γένουν, ἂς εἶναι κ΄ ἐθνικοί.
Μὰ ὅσοι θὰ τολμήσουν, ἀντίκρυ νὰ σταθοῦν,
Ἐκεῖνοι καὶ δικοί μας, ἂν εἶναι ἂς χαθοῦν.
Σουλλιώταις, καὶ Μανιώταις, λιοντάρια ξακουστά,
Ὡς πότε σταὶς σπηλαίς σας, κοιμάσθε σφαλιστά.
Μαυροβουνιοὺ καπλάνια, Ὀλύμπου σταυραητοί,
Κι΄ Ἀγράφων τὰ ξευτέρια, γεννῆτε μία ψυχή.
Ἀνδρεῖοι Μακεδόνες, ὁρμήσατε γιὰ μία,
Καὶ αἷμα τῶν τυράννων, ρουφῆστε σᾶ θεριά.
Τοῦ Σάββα καὶ Δουνάβου, ἀδέλφια Χριστιανοί,
Μὲ τ΄ ἅρματα στὸ χέρι, καθ΄ ἕνας ἂς φανῆ.
Τὸ αἷμα σας ἂς βράση, μὲ δίκαιον θυμόν,
Μικροὶ μεγάλ΄ ὀμῶστε, τυράννου τὸν χαμόν.
Λεβέντες ἀντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
Ὁ βάρβαρος ὡς πότε, θὲ νὰ σᾶς τυραννῇ.
Μὴ καρτερῆτε πλέον, ἀνίκητοι Λαζοί,
Χωθῆτε στὸ μπογάζι, μ΄ ἐμᾶς κ΄ ἐσεῖς μαζί.
Δελφίνια τῆς θαλάσσης, ἀζδέρια τῶν Νησιῶν,
Σὰν ἀστραπὴ χυθῆτε, κτυπᾶτε τὸν ἐχθρόν.
Τῆς Κρήτης, καὶ τῆς Νίδρας, θαλασσινὰ πουλιά,
Καιρὸς εἶν΄ τῆς Πατρίδος, νὰ κοῦστε τὴν λαλιά.
Κι΄ ὂσ΄ εἶστε στὴν Ἁρμάδα, σὰν ἄξια παιδιά,
Οἱ Νόμοι σας προστάζουν, νὰ βάλλετε φωτιά.
Μ΄ ἐμᾶς κ΄ ἐσεῖς Μαλτέζοι, γεννήτ΄ ἕνα κορμί,
Κατὰ τῆς τυραννίας, ριχθῆτε μὲ ὁρμή.
Σᾶς κράζει ἡ Ἑλλάδα, σᾶς θέλει σας πονεῖ,
Ζητᾶ τὴν συνδρομήν σας, μὲ μητρικὴν φωνή.
Τί στέκεις, Παζβαντζίουγλου, τόσον ἐκστατικός;
Τεινάξου στὸ Μπαλκάνι, φώλιασε σὰν ἀητός.
Τοὺς μπούφους, καὶ κοράκους, καθόλου μὴ ψηφᾶς,
Μὲ τὸν ραγιὰ ἑνώσου, ἂν θέλης νὰ νικᾶς.
Σηλίστρα, καὶ Μπραΐλα, Σμαήλι καὶ Κυλί,
Μπενδέρι, καὶ Χωτήνι, ἐσένα προσκαλεῖ.
Στρατεύματά σου στεῖλε, κ΄ ἐκεῖνα προσκυνοῦν,
Γιατί στὴν τυραννίαν, νὰ ζήσουν δὲν ΄μπορούν.
Γγιουρτζὴ πλια μὴ κοιμᾶσαι, συκώσου μὲ ὁρμήν,
Τὸν Μπρούσια νὰ μοιάσης, ἔχεις τὴν ἀφορμήν.
Καὶ σὺ ποὺ στὸ Χαλέπι, ἐλεύθερα φρονεῖς,
Πασιὰ καιρὸν μὴ χάνεις, στὸν κάμπον νὰ φανῆς.
Μὲ τὰ στρατεύματά σου, εὐθὺς νὰ σηκωθῆς,
Στῆς Πόλης τὰ φερμάνια, ποτὲ νὰ μὴ δοθῆς.
Τοῦ Μισιργιοῦ ἀσλάνια, γιὰ πρώτη σας δουλιά,
Δικόν σας ἕνα Μπέι, κάμετε Βασιλιά.
Χαράτζι τῆς Αἰγύπτου, στὴν Πόλ΄ ἃς μὴ φανῆ,
Γιὰ νὰ ψοφήσ΄ ὁ λύκος, ὀποῦ σας τυραννεῖ.
Μὲ μία καρδιὰν ὅλοι, μία γνώμην, μία ψυχή,
Κτυπᾶτε τοῦ τυράννου, τὴν ρίζαν νὰ χαθῆ.
Ν΄ ἀνάψωμεν μία φλόγα, σὲ ὅλην τὴν Τουρκιά,
Νὰ τρέξ΄ ἀπὸ τὴν Μπόσνα, καὶ ὡς τὴν Ἀραπιά.
Ψηλὰ στὰ μπαϊράκια, συκῶστε τὸν Σταυρόν,
Καὶ σὰν ἀστροπελέκια, κτυπᾶτε τὸν ἐχθρόν.
Ποτὲ μὴ στοχασθῆτε, πὼς εἶναι δυνατός,
Καρδιοκτυπᾶ καὶ τρέμει, σὰν τὸν λαγῶ κι΄ αὐτός.
Τρακόσιοι γκιρτζιαλίδες, τὸν ἔκαμαν νὰ διῇ,
Πῶς δὲν ΄μπορεῖ μὲ τόπια, μπροστὰ τοὺς νὰ ἐβγῇ.
Λοιπὸν γιατὶ ἀργῆτε, τὶ στέκεσθε νεκροί;
Ξυπνήσατε μὴν εἶσθε, ἐνάντιοι κ΄ ἐχθροί.
Πῶς οἱ Προπάτορές μας, ὁρμοῦσαν σὰ θεριά,
Γιὰ τὴν ἐλευθερίαν, πηδοῦσαν στὴ φωτιά.
Ἔτζι κ΄ ἡμεῖς, ἀδέλφια, ν΄ ἁρπάξωμεν γιὰ μιά,
Τ΄ ἅρματα καὶ νὰ βγοῦμεν, ἀπ΄ τὴν πικρὴ σκλαβιά.
Νὰ σφάξωμεν τοὺς λύκους, ποὺ στὸν ζυγὸν βαστοῦν,
Καὶ Χριστιανούς, καὶ Τούρκους, σκληρὰ τοὺς τυραννοῦν.
Στεργιᾶς, καὶ τοῦ πελάγου, νὰ λάμψη ὁ Σταυρός,
Καὶ στὴν δικαιοσύνην, νὰ σκύψη ὁ ἐχθρός.
Ὁ Κόσμος νὰ γλυτώση, ἀπ΄ αὔτην τὴν πληγή,
Κ΄ ἐλεύθεροι νὰ ζῶμεν, ἀδέλφια εἰς τὴν Γῆ.

Πέρας μὲν ὧδε,
Ἡ δὲ αὖ πράξις τέρας.




Θούριος

Ὢ Βασιλεῖ τοῦ Κόσμου, ὁρκίζομαι σὲ σέ, 

Στὴν γνώμην τῶν τυράννων, νὰ μὴν ἐλθῶ ποτέ. 

Μήτε νὰ τοὺς δουλεύσω, μήτε νὰ πλανηθῶ, 

εἰς τὰ ταξίματά τους, γιὰ νὰ παραδοθῶ. 

Ἐν ὄσῳ ζῶ στὸν Κόσμον, ὁ μόνος μου σκοπός, 

Γιὰ νὰ τοὺς ἀφανίσω, θὲ νάναι σταθερός. 

Πιστὸς εἰς τὴν Πατρίδα, συντρίβω τὸν ζυγόν, 

Ἀχώριστος γιὰ νᾶμαι, ὑπὸ τὸν Στρατηγόν. 

Κι΄ ἂν παραβῶ τὸν ὅρκον, νὰ στράψ΄ ὁ Οὐρανός, 

Καὶ νὰ μὲ κατακάψη, νὰ γένω σὰν καπνός. 


 Ρήγας Φεραίος

Το Όραμα του Ρήγα δεν είναι η Παγκοσμιοποίηση


Ο κύριος Μέρτζος μπερδεύει το Όραμα του Ρήγα Φεραίου με την Παγκοσμιοποίηση, για να μην μιλησουμε για την υποστήριξη στις "Πρεσπες", κι όλα αυτά σε άρθρα του για να την προσφορά των Αρειμανείων Βλάχων στον Αγώνα του 1821, αισθάνθηκα την ανάγκη να πω δυο λόγια.


Το Όραμα του Ρήγα, κύριε Μέρτζο, δεν είναι η Παγκοσμιοποίηση. Αν μη τι αλλο αυτή ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και που θέλει να ξαναγίνει η Νέο Οθωμανική. Το καταλαβαινω βέβαια εν μέρει αυτό το λάθος. Ο περισσότερος κόσμος ακόμα βλέπει το μανιχαϊστικό δίπολο Παγκοσμιοποίηση vs Εθνοκράτος και θεωρεί δεδομένη τη νίκη του Πρώτου .Ε, λοιπόν το Εθνοκράτος δεν είναι ο αντίπαλος της Παγκοσμιοποίησης αλλά ο βαζάλος της, που της προετοίμασε και το έδαφος πολύ καιρό τώρα.

Ειδικά το νεοελληνικό κράτος με την απόλυτη ταύτιση του με τον Μοντερνισμό, με την απαξίωση και την κατάργηση κάθε προνεωτερικής δομής αυτό-οργάνωσης του Γένους και κατεξοχήν των κοινοτήτων αλλά και των παραγωγικών και εμπορικών του διχτύων, με την απόλυτη ταύτιση του με τις αποικιακού - υπερσυγκεντρωτικού τύπου κρατικές δομές - η Ελλάδα ως αποικία όχι ενός συγκεκριμένου αποικιοκράτη αλλά του Μοντερνισμού αφημένα και εν γένει, όπως ακριβώς οι ΗΠΑ (πράγματι η Ελλάδα ως η Αμερική των Βαλκανίων...).

Ο Ρήγας δεν ήθελε ούτε ένα τέτοιο (μη) εθνο-κράτος ούτε φυσικά την Οθωμανία. Το νεωτερικό Εθνοκράτος λοιπόν ισοπεδώνοντας το Γένος προετοίμασε το έδαφος για την Παγκοσμιοποίηση. Συμβαίνει παντού στον Ευρωγενή Κόσμο, αλλά η Ελλάδα πατάει πάνω σε γεωπολιτισμικές τεκτονικές πλάκες σε μια περίοδο έντονης δημογραφικής σεισμικής δραστηριότητας και συνεπώς εδώ συμβαίνει με πολύ μεγαλύτερη ένταση.

Είμαστε παγιδευμένοι σε αυτήν την Μεσοβασιλεία λοιπόν. Στο πέρασμα από την Νεωτερικότητα στον Μεταμοντερνισμό. Κι αυτό το μοντέρνο ψευδοκράτος μας σκοτώνει. Άλλο κράτος όμως δεν έχουμε να υπερασπιστούμε Τον Εαυτό Μας κι όχι απλά τους εαυτούς μας. Αλλά το Όραμα του Ρήγα ήταν εκείνο για το οποίο κινήσαμε ευθύς εξ αρχής. Άλλαξε σχήμα στην πορεία, όχι όμως και ουσία. Πότε στο Όραμα του Ρήγα, πότε η Μεγάλη Ιδέα, πότε οι, έστω και ατελώς δοσμένες, προτάσεις του Ίωνα Δραγούμη, η Καθ'ημάς Ανατολή, η "Ανατολική Ομοσπονδία" κτλ.

Διαλεκτικά λοιπόν από την υπεράσπιση του Έθνους-Κράτους στην Συμμαχία των Λαών ενάντια στο Τέρας. Γιατί το εθνοκράτος είναι πολύ μικρό από μόνο του να αντισταθεί, αν δεν θέλει να γίνει Βόρεια Κορέα ή Αλβανία του Χότζα. Αυτή είναι η Απάντηση στην Παγκοσμιοποίηση.

"Η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν όλες οι χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου θα ανήκουν στους Λαούς των" είπε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης στην περίφημη προφητική του ομιλία.

Αυτός είναι ο ρόλος μας ως Γένος! Αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός μας. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μας σέβονται. Όχι τόσο επειδή δεν μας φοβούνται, αλλά επειδή δεν εκπληρώνουμε -ούτε καν κινούμαστε, προς αυτήν την κατεύθυνση- αυτόν τον ουσιώδη ρόλο μας. Οι Έλληνες ως φυσικοί, πνευματικοί και πολιτισμικοί περισσότερα από οτιδήποτε άλλο, αλλά και κατ' ανάγκη πολιτικοί με την ευρεία έννοια, μπροστάρηδες όλων των Λαών της Ανατολικής Μεσογείου.

Αυτό είναι και το μόνο Αντίδοτο, η μόνη απάντηση, τόσο στον νεο-οθωμανισμο, όσο και στον επικείμενο αφανισμό μας, που είναι και το ίδιο. Κι αν δεν τον αναλάβουμε τώρα, άλλοι θα πάρουν την θέση μας σύντομα, γιατί η Φύση και η Ιστορία απεχθάνονται το κενό.

Αντί λοιπόν να προπαγανδίζετε την όλο χαρά συμμετοχή μας στην Παγκοσμιοποίηση και μάλιστα στο όνομα των Αρειμάνειων Βλάχων και της συμμετοχής των στον Αγώνα του '21, αναλογιστείτε, ξέρετε άλλωστε σείς καλύτερα από μένα, αν οι Βλάχοι παραγκώνισαν ποτέ την ιδιοπροσωπία τους για κάτι άλλο πέραν του Ελληνισμού, της Ρωμιοσύνης!

Συμφωνούμε τουλάχιστον στο ότι δεν τοποθέτησε τυχαία ο Ρήγας εμβληματικά τον Μεγαλέξανδρο στην Χάρτα του. Θα πρέπει όμως να πάψουμε να Τον χαρίζουμε στον σφετερισμό της Παγκοσμιοποίησης, του κοσμοπολιτισμού και του φιλελευθερισμού. Η Κληρονομιά του Αλεξάνδρου για μας είναι το Πρόταγμα του Φεραίου και το Πρόταγμα του Φεραίου είναι η Κληρονομιά του Αλεξάνδρου. Με ενδιάμεσους κρίκους τον Ελληνισμό των ελληνιστικών βασιλείων,τη Ρώμης και κατεξοχήν του Βυζαντίου.

Η Πανελλήνια Εκστρατεία στην Ανατολή έγινε με Σάρισες... Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι για να έχει Νόημα προηγούνται οι Θερμοπύλες, αλλά και η όχι επαρκώς εκτιμημένη προσωπικότητα του Αλεξάνδρου Α'. Δεν έχει επίσης δοθεί αρκετή προσοχή στο γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ως Στρατηγός Αυτοκράτωρ ηγήθηκε της Πανελλήνιας Εκστρατείας στην Ανατολή, ως Νέος Διόνυσος και Ηρακλής, ως Παις Του Διός, δίνοντας έναν ξεκάθαρο αέρα Ιερού Πολέμου (Ελληνικό "Τζιχάντ") και Σταυροφορίας. Η ερμηνεία της γλυκανάλατης κοσμοπολίτικης σούπας δεν μας αφορά.

Και μιας και όλα αυτά γράφονται με αφορμή την συμμετοχή των Βλάχων στο 1821. Οι Βλάχοι όταν θέλουν να πουν "εργάστηκα" στην ιδιολαλιά τους λένε "σιρμπίς" "υπηρέτησα"... Κι όταν θέλουν να πουν "βασιληάς", ακόμα και στην περίπτωση της βασίλισσας των μελισσών, λένε "αμπιράτ", ιμπεράτορ, Αυτοκράτωρ, όπως ακριβώς ο Αλέξανδρος ...

https://warfareport.blogspot.com/2020/02/vlaxoi.html